قفس را آزاد کن
تا همه ی افتخارهای دروغین ، از میان برود .
و شهدای کاغذین را از نعمت شهادت های کاذب ، محروم کن!
و تیر انداز را از کمینگاهش بیرون بکش!
روزی که تو قفس را بشکنی ، سیم ها معنی آزادی را خواهند دانست
و روح قفس ، در این تغییر ، تعالی خواهد یافت.
نادر ابراهیمی
دست هایم را تا ابرها بالا برده ای
و ابرها را تا چشم هایم پایین
عشق را در کجای دلم...
پنهان کرده ای که :
هیچ دستی به آن نمی رسد!
غزل تاجبخش
از بریدا:
*چرا بسیاری ترجیح می دهند تمام زندگی شان را به ویران سازی راه هایی بگذرانند که به آنها علاقه ای ندارند، در حالی که می توانند در تنها راهی گام بردارند که می تواند آنها را به جایی برساند.
*چیزهای ساده همیشه بیش از حد پیچیده مینماید.
*دست خدا همواره راهنمای کسی است که مومنانه راهش را دنبال می کند.
*انسان بودن به معنای تردید داشتن و با این حال به راه خود ادامه دادن است.
*می توان از راه درخشش و سکوت یک شمع به بی نهایت نگاه کرد.
* هرگز به راستی هرگز ، دلیل نهایی هستی مان را نمی فهمیم ، شاید در وهله اول ، این مارا بترساند ، مارا در برابر جهان ، تمام موجودات جهان ، و خود معنای هستی مان ، ووانهاده به جا بگذارد. اما پس از گذر از نخستین هراس ، کم کم به تنها راه حل ممکن عادت می کنیم: تعقیب رؤیاهایمان. شهامت در برداشتن گامهایی که همیشه آرزویش را داشته ایم، تنها شیوه ابراز اعتماد ما به خداست. عظیم ترین تجربه ممکن برای انسان ، پذیرش اسرار است.
*هرگز نگذار شک و تردید فعالیت هایت را فلج کند ، حتی اگر از درستی این تصمیم ها مطمین نیستی . هیچ کس موقع عمل اشتباه نمی کند ، به شرط آنکه به یاد داشته باشیم: ابلیس در جزییات سکونت دارد.
* کسی که شادی را بشناسد دیگر نمی تواند بدون عصیانگری با اندوه هم زیستی کند.
هر دو بالا رفتن و بالا تر رفتن ، مفهوم صادقانه برابری است ؛
ای کاش ، بر دوش من ، بالا می آمدی ای دوست تا در اوج - و در جوار میوه ی سالیان رنج – در کنار هم می بودیم،و برابر
نه در حضیض و زمین خورده این سان که تویی ؛ و من به دست تو!!
نادر ابراهیمی
از این لحظه لحظه ای که چتر آسمون روی سرم باز بوده از روزگاری که چشم باز کردم، شاید فقط چند باری عمیقا بهش نگاه کردم ، حس کردم، بوئیدم، لمسش کردم ، تا اوجش پر کشیدم ؛ تو چی؟
شگفت انگیزترین و خارق العاده ترین مسایل همیشه نزدیکترین و دردسترس ترین هان، که ما به ساده ترین شکل از کنارش میگذریم ، بهشون عادت می کنیم ،ارزشِشونو نادیده میگیریم ...... چقدر دورو برمونو واقعا!!! نه!!! که واقعا !!! میبینیم؟ چقدر ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ چقدرچیزها و مسایل رودرکنار خودمون فراموش می کنیم؟ چقدر؟ بعد به دنبال چی کجا میگردیم!
دلی دیدم که در هنگامه کاشت
میان سنگ ها آیینه می کاشت
چو هنگام درو شد جمله دیدند
شکسته پشت سنگ از فرط برداشت
- - تو چرا زندگی میکنی؟تا حالا خواستی خودتو بکشی؟
-آره
- - آخرین بار کی بوده؟
- - تقریبا 2 ماه پیش، 98% مصمم بودم که تمامش کنم
- - پس چرا نکردی؟ اینم از بد شانسی ما بوده ، چی نذاشت؟ اعتقادات مذهبی؟ ترس؟چی؟
- - نه ... شاید... محبت وعشق ِخانواده ،دوستام
- - خوب مگه قبلش کم شده بود یا نبود؟
- - نه بهشون عادت کرده بودم...
- شاید باز باز یک روز ...