و اما تاریخ... چیزی که به دنبالش فرهنگ در ذهن آدم تداعی میشه و  تــکــرار ، استثمار، استـحـمـار و ... داستان غمگینی، که هر بار با تغییر وضع حاکم ، پرده ها به روشنی کنار میرن و خورشید حقیقت از  فراز جوی های خون طــلـوع میکنه .

و این بار داستانی از زمان رضاشاه که از "سید ضیا تا بختیار " مسعود بهنود نقل میکنم:

علیم الدوله به دیدارنصرت الدوله(پسر فرمانفرما) رفت و قهوه ای قجری به او تعارف کرد ، اما شاهزاده قاجاری خود از قهوه مسموم اجدادی خبر داشت ، به طرفة العین فنجان خود را با فنجان رئیس بهداری نظمیه عوض کرد. علیم الدوله تا متوجه شد ، به سرعت به اتومبیل شهربانی پرید و به سوی تهران تاخت، دم دروازه تهران به همان سرنوشتی دچار شد که صدها تن را دچار کرده بود ، سیاه شد و مرد.

خبر که به رضا شاه و مختاری رسید ، دیگ غضبشان به جوش آمد . مختاری خود راهی شد ، پسر فرمانفرما را بی هیچ چیزی در اتاقی گذاشت و فرمان داد ، در ها و پنجره ها را گل بگیرند. نصرت الدوله زنده به گور شد. پایانی تلخ برای زندگی کسی که قرار بود به جای احمد شاه سلطنت را ز آن خود کند.

پانزده روز بعد دیوار را شکافتند تا جسد او را چال کنند ، او نیمی از یک لنگه کفش خود را هم پیش از مرگ خورده بود!!!!

 

مطلبی که می خونید گوشه بسیار کوچکی از کتاب ارجمند " هفتاد سال عاشقانه  " نوشته  آقای محمد مختاری است:

عشق در گستره ها و ژرفاها و چند و چونی های گوناگون شکل می گیرد... و در گستره ی جان متحد آنان به بیکرانگی نظر می دوزد... کل جهان را به فراخور خویش در بر می گیرند ، در همه چیز به یگانگی مینگرند ، با همه چیز پیچشی از خود را در می یابند.

این عشق " فراگیر " نخبه گراترین شورهاست . ذات چند بعدی اش را تنها در دایره ی فرهنگ وسیع بشری کسب میکند تا به " بیکرانگی " پیوندد . ثمره این گونه عشق ، احساس گستردگی شخصیت است که در واقع همان حظ و التذاذ خاص عشق ، از لحاظ روانی است و در مسیر تکامل غرایز ، قبل از آن سابفه و مانند ندارد.

آنچه عشق واقعی انسانی را به  کمال نزدیک می کند ، آرزوی تبدیل زندگی با همه ی روابطش به زیبایی و جــلال است . هستی آدمی در رابطه و سلوک عاشقانه زیـبـا می شود. عظمت غنایی انسان از راه برقراری چنین " رابطه " ای تحقق می یابد.

عشق بالغ انسان کامل ، پاسخ را در وحدت و فردیت متوازن می جوید . هماهنگی و توازن نتیجه نگاه نابرابر به پیروی یا سلطه می انجامد...

رابطه جنسی انسان ای بیانگر یک هویت است و در هر رابطه ای نوعی انتخاب و روش تحقق می یابد . از این رو هر رابطه ای یک نمود فرهنگی است . در این روابط ، عوامل  و ارزش های گوناگون انسانی ، اخــلاقــی ، احســاسی ، زیبایی شناختی ، لذت جویی و به طور کلی فــرهـــنــگـی  ، نمودار است.

هر رابطه جنسی با هویت فردی دو طرف رابطه مرتبط است . عمل جنسی دو انسان را از رفتار ذهنی شان نمی توان منتزع کرد. بویژه که هویت هر کس در گرو ذهــن او ، و به تعبیری در گرو " مغز " اوست . " خود " هر کس با " مغز " او مشخص می شود و هــویـت ویژه اش در مغزش پدید می آید . مغز این هویت را به هنگام تولد دارا نبوده است . کسب هویت یک روند تکوینی است . هــویــت : مجموعه ی تجارب فرد و واکنش های آگاهانه یا ناآگاهانه ی او در برابر این تجارب است که در مغز او نگه داری می شود. زیرا در دایره محدودیت هایی که تعیین ژنتیک سیستم به وجود می آورد ، دقیقا همین تجارب است که یک فرد را از افراد دیگر متمایز می کند..........

 

                   مــــرد را

                   دردی اگر باشد خوش است  

                   درد  بـــی دردی  علاجــش آتــش است   .

مطالبی که می خوانید از کتاب " هابیل " نوشته " اونا مونو " است:

دین من این است که در تسلی بخشیدن به دیگران ـ حتی اگر خودم آن تسلی را قبول نداشته باشم ـ ، تسلی پیدا کنم.

بگذار بشر هر طور می خواهد عمل کند ، بگذار خود را از مـحنـت تــولد و به جهان آمـدن تـسلی بدهد...من خواهان وارستگی همگان و شفقت ورزیدن همگان به یکدیگرم.

تن آسانی و بیکارگی ، ام الفساد است. و بزرگترین فساد این است که از روی تنبلی و تن آسانی فکر کنیم.  تنبلانه فکر کردن این است که به جای عمل کردن فقط فکر کنیم،   یا همش درباره ی چیزهایی که به عمل در آمده فکر کنیم نه چیزهایی که باید به عمل در آید.  هیچ چیز هم بدتر از اندیشیدن به چیزهای غیر عملی و غیر ممکن نیست.

هر آن کس که خدا را ببیند ، هر آن کس که چشمان رؤیا را ببیند ،    همان چشمانی را که خدا با آنها به ما مینگرد ،   بـی چـــون و چـــرا و برای هـمیـشـه خواهد مـرد.

                        بار ،سنگین است و در گرداب این آشوبها

                                                کوه را بر دوش خود از کوه بالا می برم                  

زندگی نمی کنم ، اداشو در میارم. مثل مرداب نشستم ، بی هیچ شوری ، حسی... دارم جماد میشم   یا شدم. فقط آشوب ، سردرگمی ، سوال،بی قراری،بی شکیبی،........................در درونم دست و پا می زنم و باز بیشتر فرو میرم .از این همه تقلا بی ثمر خستم، از این همه عصیان و سکوتی که مرا بلعیده و دیگه نه صدایی نه حرکتی ، نه پای رفتن، نه تاب موندن ، نه جسارت لحظه پایان........

آیا زندگی یه محگومیته؟  اصلا من زنده ام؟؟؟؟ نفسی میاد و میره و درونم و به آتیش میکشه ، زخم میکنه........................................... تلاش ، همت ، هدف ........ از کدوم بازار سیاه باید خرید؟

در فراسوی مرز های تنت تو را دوست دارم.

آینه ها و شب پره های مشتاق را به من بده

روشنی و شراب را

آسمان بلند و کمان گشاده ی پل

پرنده ها و قوس و قزح را به من بده

و راه آخرین را

در پرده یی که میزنی مکرر کن.

*

در فراسوی مرز های تنم

تـــــو  را دوسـت می دارم.

در  آن  دور دسـت بعیـد

که رسالت اندامها پایان می پذیرد

و شعله و شور تپش ها و خواهش ها

                                                     به تمامی

فرو می نشیند

و هر معنا قالب لفظ  را  وا  می گذارد

چـنـان چون روحــی

                           که جسـد را در پـایـان ســفر٫

تا به هجوم کرکس های پایانش  وانـهـد...

*

در فراسو های  عــشـــق

تو را دوست میدارم

در فراسـو های پـرده  و  رنـگ.

 

در فراسوهای پیکر های مان

با من وعده دیـداری بده.

                                   شاملو

                          همیشه منظر دریا و کوه ـ روح افزاست

                                                          و منظر تو ـ تلاقی کوه با دریاست

                                      برابری ،  

                                  ترازویی است

                             که یک کفه اش از طلا

                                      و دیگری

                                   آهن     است.

                 نه در مسجد گذارندم که رندی

                                                 نه در میخانه کین خمار خام است

                 میان مسجد و میخانه راهی است

                                                       غریبم سا‌ئلم این ره کدام است؟ 

 

                  دیشب در آینه از دریچه مردمکم به زندانی اسیرم خیره بودم.

                   دل ام از این همه غربت لرزید.........

                     من اناری را میکنم دانه

                                   به دل میگویم:

                                           خوب بود این مردم

                                                      دانه های دلشان پیدا بود.

سلام دوستان!

از امروز میخوام به امید خدا تجربه جدیدی را در این فضا آغاز کنم.

با آرزوی اینکه بتونیم ارتباطی خوب و زیبا داشته باشیم

و آن هم زمانی است که هرکدام با " خود " چنین پیوندی داشته داشته باشیم.